kontrast Powiększenie tekstuAAA

PRZEDSZKOLE NR 407

ul. Mieczysława Pawlikowskiego 2, 03 – 983 Warszawa, telefon: 22 613 40 14
www.przedszkole407.pl NIP: 113-19-20-032, REGON: 013006018
Oddziały Zamiejscowe Przedszkola nr 407
ul. Guderskiego 9, telefon: 22 671 99 96

Kącik logopedyczny

Czym jest analiza wzrokowa?

 

Analiza wzrokowa jest to zdolność odbierania materiału obrazkowego za pomocą zmysłu wzroku oraz dokonywania syntezy (wniosków) tych obserwacji. Wyróżniamy  cztery stadia dające się zauważyć i wyróżnić podczas procesu analizy wzrokowej. Są to: patrzenie (wykorzystanie funkcji fizycznych), oglądanie (odbiór znaczenia), aktywne spostrzeganie (szukanie elementu, różnicy), aktywne spostrzeganie w działaniu (np. układanie wg wzoru, uzupełnianie obrazu). Można patrzeć, a nie oglądać (widzieć tylko fizjologicznie obrazek, ale nie odbierać znaczenia). Można też aktywnie spostrzegać (pokaż na obrazku, gdzie jest kot), ale można też aktywnie spostrzegać w działaniu (ułóż obrazek). Każdą z tych aktywności dziecko osiąga stopniowo, a osiągnięcie jednej, warunkuje zdobycie kolejnej.

 

Do czego potrzebna jest dziecku sprawnie funkcjonująca analiza wzrokowa?

Już od początku życia dziecka analiza wzrokowa  odgrywa ważną rolę i buduje podwaliny pod zdobywanie kolejnych umiejętności. Dobrze funkcjonujący zmysł wzroku pozwala nawiązać kontakt wzrokowy, a więc na budowanie pierwszego, podstawowego dialogu. Prawidłowo funkcjonująca analiza wzrokowa jest konieczna podczas wnikliwej obserwacji otaczającego świata przez coraz większe dziecko. Dzięki temu młody człowiek zdobywa nowe informacje o otoczeniu, a przez to buduje i stale poszerza swoje słownictwo. Prawidłowa analiza i synteza wzrokowa to także absolutnie konieczny warunek do efektywnej i sprawnej nauki czytania i pisania
(w języku ojczystym oraz w języku obcym). Jeśli jest ona zaburzona dziecko może przestawiać litery/sylaby, mylić litery podobne, opuszczać litery/sylaby/wyrazy w zdaniach. Analiza wzrokowa pozwala dziecku na pełną i swobodną naukę o świecie poprzez obserwację i naśladownictwo – to absolutny fundament prawidłowego rozwoju.

 

 

 

 

Co może świadczyć o nieprawidłowościach w analizie i syntezie wzrokowej?

  • Podczas oglądania kolorowej książeczki dziecko pomija prawą lub lewą stronę podczas obserwacji, jeśli podobne sytuacje będą występować w innych działaniach, jest to informacją ba niepokojącą,
  • Dziecko nie zauważa drobnych elementów znajdujących się na obrazkach,
  • Dziecko przestawia/opuszcza/myli liter lub sylab w wyrazach,
  • Dziecko nie zauważa szczegółów różniących dwa obrazki.

Warto wracać uwagę na rozwój analizy i syntezy wzrokowej dziecka, jeśli rodzice zauważą niepokojące objawy warto skonsultować się z logopedą. Ćwiczenia analizy wzrokowej to dla dzieci świetna zabawa, pozytywna stymulacja zawsze jest świetnym pomysłem i doskonałą okazją do wspólnej, rodzinnej zabawy.

 

Oto kilka przykładów ćwiczeń analizy wzrokowej, które można ćwiczyć
z dzieckiem:

  • Wyodrębnianie różnic między obrazkami. (powiedz czym różnią się te obrazki),
  • Rysowanie konturów wg podanego wzoru – dziecko otrzymuje rysunek o słabo zaznaczonym konturze, zadaniem dziecka jest pogrubienie istniejącego konturu,
  • Układanie wzorów z figur geometrycznych, podajemy dziecku wzór, a ono odtwarza ten wzór,
  • Kolorowanie obrazków – farbami, kredkami,
  • Uzupełnianie niekompletnych figur – dziecko otrzymuje karton z narysowanymi niekompletnymi figurami, geometrycznymi, literami oraz wzór tych figur, zadaniem dziecka jest ich uzupełnienie,
  • Wyszukiwanie takich samych np. liter i ich segregowanie, dajemy dziecku duży karton z napisaną literą oraz kilka małych kartoników z różnymi pojedynczo zapisanymi literami, zadaniem dziecka jest odnalezienie litery przedstawionej na dużym kartoniku.

 

Martyna Olszewska - logopeda

 

 

 

Seplenienie międzyzębowe – co to takiego?

 

Seplenienie (sygmatyzm) to zaburzenie mowy, obejmujące nieprawidłową realizację głosek detalizowanych, są to głoski “trzech szeregów” – szumiącego [sz ż/rz cz dż], syczącego [s z c dz] oraz ciszącego [ś ź ć dź], dotyczyć może również głosek [t], [d], [n] oraz głoski [l].

Chociaż seplenienie jest jednym rodzajem zaburzenia mowy, możemy go rozpatrywać w trzech wariantach:

  1. DEFORMACJA GŁOSKI– dziecko realizuje głoskę w sposób zniekształcony, powstały dźwięk wykracza poza normy ortofoniczne języka polskiego (np. seplenienie boczne ze słyszalnym poszumem, seplenienie międzyzębowe z językiem umieszczonym między łukami zębowymi itd.). To tak zwany sygmatyzm właściwy.
  2. SUBSTYTUCJA (ZASTĘPOWANIE) GŁOSKI– to sytuacja, w której dziecko zastępuje głoskę (często trudniejszą dla niego), głoską łatwiejszą. Zaburzenie to nazywamy parasygmatyzmem.
  3. ELIZJA (OPUSZCZANIE) GŁOSKI– głoska trudna jest opuszczana, a w jej miejsce nie jest wstawiana żadna inna. To tak zwany mogisygmatyzm.

W każdym przypadku zaburzeniu może ulec zarówno pojedyncza głoska, jak i cały szereg czy też szeregi.

 

Czy dziecko może w jakimś wieku seplenić?

Zjawiska “seplenienia rozwojowego” nie występuje. Niezależnie od wieku jeśli rodzic słyszy, że dziecko deformuje głoski, lub widzi podczas realizacji głosek język między zębami należy skonsultować się z logopedą. Wielu rodziców nazywa seplenieniem substytucje (zastępowanie jednej głoski inną głoską), które naturalnie występują w rozwoju mowy dziecka. Oto krótki opis kiedy pojawiają się kolejne głoski:

  • pomiędzy 2. a 3. urodzinami oczekujemy w słowniku czynnym dziecka głosek ciszących [ś ź ć dź] oraz głoski [t], [d], [n],
  • pomiędzy 3. a 4. urodzinami np. wyraz śamolot powinien być realizowany jako samolot – pojawiają się głoski syczące [s z c dz] oraz głoska [l],
  • pomiędzy 4. a 5. urodzinami np. wyraz synka realizowany był jako szynka – pojawiają się głoski szeregu szumiącego [sz ż cz dż],
  • Na samym końcu – około 6 roku życia pojawia się głoska [r].

A więc drogi rodzicu jeśli Twoje trzyletnie dziecko mówi kosulka, zamiast koszulka jest to realizacja prawidłowa i zgodna z rozwojem. Problem stanie się bardziej złożonym i wymagającym konsultacji, jeśli wyraz kosulka będzie brzmiała nieczysto – dźwięk będzie zdeformowany i nieprawidłowy lub jeśli podczas wypowiadania tego słowa zauważysz język między zębami u swojego dziecka konieczna będzie konsultacja z logopedą.

 

Dlaczego moje dziecko sepleni?

Przyczyn seplenienia może być bardzo wiele, oto niektóre z przyczyn seplenienia międzyzębowego:

  • Nieprawidłowa pozycja spoczynkowa języka – czyli brak umiejętności utrzymywania szerokiego języka na podniebieniu twardym, tuż za szyjkami zębów siecznych. Język w spoczynku leży na dnie jamy ustnej, wsuwa się między łuki zębowe itp.,
  • Nieprawidłowy tor oddechowy – dziecko oddycha poprzez stale uchylone usta – język spoczywa na dnie jamy ustnej,
  • Infantylne połykanie,
  • Wady zgryzu – np.: zgryz otwarty, podniebienie gotyckie, tyłozgryz, przodozgryz, przedwczesna utrata zębów,
  • Parafunkcje – ssanie kciuka, zbyt długie ssanie smoczka itp.,
  • Nieprawidłowe wzorce w otoczeniu – rodzic/ opiekun z wadą wymowy,
  • Nieprawidłowe techniki i akcesoria do karmienia (bardzo częste używanie kubków niekapków, przetrwałe karmienie z butelki, itp.);
  • Hipotonia mięśniowa w obrębie twarzoczaszki – obniżone napięcie mięśniowe;
  • Ankyloglosja – skrócone wędzidełko podjęzykowe,
  • Niedosłuch.

Bardzo często przy tego typu wadzie wymowy konieczne są konsultacje z innymi specjalistami. Kluczem efektywnej terapii jest współpraca wielu specjalistami i szybsza eliminacja przyczyny. Przykładowo znacznie przerośnięte migdałki, prowadzących do nieprawidłowego sposobu oddychania, konieczna jest współpraca z laryngologiem, jeśli dziecko posiada dużą wadę zgryzu, ma anatomiczne trudności z wypracowaniem prawidłowej pozycji spoczynkowej języka, kluczem jest konsultacja z ortodontą. Ważna jest również współpraca rodziców z logopedą, systematyczne ćwiczenie z dzieckiem w domu, daje możliwość wyeliminowania wady wymowy.

 

Martyna Olszewska - logopeda

 

 

 

Wpływ przerostu trzeciego migdała na mowę dziecka

 

Trzeci migdał  (migdałek gardłowy) jest bardzo ważny dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu, jako część układu odpornościowego. Chroni  przed wirusami, bakteriami i innymi patogenami ze środowiska zewnętrznego.

U dzieci przerost migdałka gardłowego może być wrodzony (predyspozycje genetyczne) lub jako następstwo częstych infekcji bakteryjnych i wirusowych czy alergii.

Możliwe objawy przerośniętego trzeciego migdała:

- w spoczynku lub podczas mówienia otwarta buzia i oddychanie torem ustnym.

- bezdech senny, niedotlenienie.

- chrapanie.

- zmiany w budowie twarzoczaszki, wady zgryzu.

- nawracające zapalenia ucha środkowego.

- częste infekcje dróg oddechowych.

- zaburzenia słuchu.

- słaba koncentracja uwagi.

Ciągłe oddychanie przez usta obniża sprawność narządów aparatu artykulacyjnego co ma wpływ na nieprawidłową pozycję spoczynkową języka, niedojrzałe połykanie, nieprawidłowości artykulacyjne.  Przerośnięty migdałek gardłowy w zakresie mowy u dzieci może powodować:

- między zębowa realizację głosek.

- mowę nosową.

- mowę bezdźwięczną, zmiany barwy głosu.

- w przypadku niedosłuchu - opóźnienie rozwoju mowy; 

Jeżeli u dzieci występują wyżej wymienione objawy, warto skonsultować się z laryngologiem i logopedą.

 

Logopeda- Agnieszka Jaszczuk

 

 

 

 

Wpływ nowoczesnej technoligii na rozwój dziecka.

 

Wpływ nowoczesnych technologii na rozwój dziecka
Wysokie technologie, czyli laptop, smartfon, telewizor, tablet mają ogromny wpływ na rozwój dziecka, niestety negatywny. Zdaniem naukowców dzieci urodzone w epoce wysokich technologii (czyli od końca lat dziewięćdziesiątych XX wieku) w odmienny sposób kształtują swoje relacje ze światem oraz ludźmi. Dzieci, które w okresie niemowlęcym są poddane stymulacji wysokimi technologiami, przejawiają wiele niepokojących zachowań, które wskazują na zwolnienie przebiegu rozwoju intelektualnego, opóźnienia lub brak nabywania systemu językowego, opóźnienie rozwoju zabawy i kształtowania się umiejętności społecznych oraz obniżoną sprawność motoryczną.

Oto zachowania, które można zaobserwować u niemowląt mających kontakt z nowoczesnymi technologiami:
- brak koncentracji na twarzy dorosłego
- brak uśmiechu na widok znanej osoby (mamy, taty)
- brak gaworzenia
- brak wsłuchiwania się w głos dorosłego
- brak gestów społecznych
- spowolniony rozwój motoryki.

Niemowlę, które wzbudza zainteresowania nową zabawką porusza nóżkami, rączkami, głową oraz oczami, podczas śledzenia obrazu telewizyjnego jest całkowicie nieruchome, przestaje także reagować na głos rodziców. Przedmioty z telewizora są poza rzeczywistym zasięgiem dziecka,
a więc nie da się ich dotknąć, wziąć do ręki, poznać kształtu.

Małe dzieci oglądające telewizję od kilkudziesięciu minut do kilku godzin dziennie są rozkojarzone, rzadko reagują na własne imię, nie mówią lub mówią bardzo mało, niechętnie słuchają czytane przez rodziców książeczki
i oglądają ich obrazki oraz nie mają wspólnego pola uwagi.

Z czasem u dzieci stymulowanych wysokimi technologiami można zaobserwować:
- trudności w rozumieniu poleceń
- komunikowanie się za pomocą krzyku lub płaczu
- trudności w odnalezieniu się w nowej grupie społecznej, dostosowaniu do panujących zasad, np. w przedszkolu, żłobku
- trudności z koncentracją uwagi, nerwowość, nadpobudliwość, agresywność, problem z radzeniem sobie z negatywnymi emocjami
- przemęczenie związane z szybko zmieniającymi się i migoczącymi obrazami (zbyt duża ilość bodźców)
- zaburzenia snu
- zaburzenia odżywiania.

Częste oglądanie telewizji powoduje nadmierną stymulację prawej półkuli mózgu, co hamuje rozwój lewej półkuli. Odpowiada ona przede wszystkim za uczenie się języka mówionego i pisanego.

Zamiast narażać dzieci na zgubne skutki nadmiernej stymulacji wysokimi technologiami, warto zachęcać je do spontanicznej zabawy - w pojedynkę lub z innymi dziećmi - dzięki której stale będą rozwijać swoją wyobraźnię i kreatywność. W ten sposób stworzymy zdrowe środowisko sprzyjające naturalnemu rozwojowi młodego umysłu.

Martyna Olszewska
logopeda

 

 

 

 

 

Ssanie kciuka - jak oduczyć dziecko tego nawyku ?


Ssanie kciuka u dzieci w wieku przedszkolnym to dość uciążliwy problem nie tylko dla nich,
ale i dla rodziców. Z odruchem ssania dzieci przychodzą na świat, dlatego do pierwszego roku życia mają prawo wkładać palce do buzi, bawią się własnym ciałem i jest to normalny etap ich rozwoju. Czynność ta powinna całkowicie zaniknąć między pierwszym, a drugim rokiem życia.


Dlaczego ssanie kciuka pojawia się u starczych dzieci?

Może być reakcją na stres, nagłe zmiany lub trudne przeżycia - jest to dość prosty i zawsze dostępny sposób na rozładowanie napięcia. Czasem wynika z potrzeb sensorycznych – dziecko w ten sposób dostarcza wrażeń dotykowych sfery oralnej. Odruch ssania jest jednym z podstawowych, naturalnych odruchów, jeśli wygaszony jest o czasie i nie przechodzi w nawyk.
Jakie konsekwencje niesie za sobą długotrwałe, częste ssanie kciuka? W obrębie jamy ustnej może dojść do nieprawidłowości w budowie anatomicznej - nieprawidłowy zgryz lub wysoko wysklepione podniebienie twarde,
a w związku z tym osłabienie pracy mięśni języka i warg oraz wady artykulacyjne, między innymi seplenienie międzyzębowe. Oprócz tego próchnica, bakterie przedostające się do jamy ustnej (możliwe częste infekcje) oraz deformacje kciuka i wzrostu paznokcia.

Jak poradzić sobie z ssaniem kciuka - rady dla rodziców:

- obserwujcie kiedy najczęściej dziecko ssie kciuk (podczas oglądania telewizji, w trakcie jazdy, podczas zabawy swobodnej), odwracajcie jego uwagę- zadawajcie pytania, zorganizujcie zabawę, która zajmie jego rączki;

- spokojnie tłumaczcie dziecku, że nie powinno wkładać kciuka do buzi, np. „co tam paluszek w buzi szuka?”. Uświadomcie dziecko, że rączki i paluszki są nam potrzebne do jedzenia, przewracania kartek w książeczkach, wycinania, rysowania;

- nagradzajcie malucha gdy zauważycie, że dłuższy czas nie ssie palca - chwalcie je za to, zorganizujcie ciekawą zabawę, wyjdźcie do ulubionego miejsca lub na spacer;

- nie karćcie, nie krzyczcie, nie wywierajcie presji - często przyczyną ssania kciuka jest stres przeżywany przez dziecko lub zmiany jakie nastąpiły w jego życiu. Przytulcie, tłumaczcie, zorganizujcie czas wyciszenia i relaksu: słuchanie bajki, muzyki, wspólny wyjazd;

- bawcie się trenując rączki - wykorzystujcie modelinę, ciastolinę, materiały spożywcze, piłeczki sensoryczne, różne „gniotki”, nożyczki - wszystko to co wspiera rozwój motoryki małej dziecka, zajmuje rączki i dostarcza dodatkowych bodźców;

- odpowiednia dieta - wprowadźcie lub częściej zachęcajcie dziecko do spożywania produktów stałych, twardych,
np. kawałki świeżych owoców i warzyw - wzmacniają one mięśnie aparatu artykulacyjnego;

- możecie wykorzystać również metody wspomagające: „gorzki” paluszek, można również nakleić ciekawą naklejkę na paznokieć kciuka lub przywiązać wstążeczkę;

- jeśli zgryz dziecka lub wzrost zębów wydadzą się wam nieprawidłowe, skonsultujcie się z ortodontą lub stomatologiem;

- jeśli trzyletnie lub starsze dziecko nieustannie ssie kciuk lub robi to w sytuacjach stresowych, warto skonsultować się z psychologiem.

Ssania kciuka u dzieci po drugim roku życia nie należy lekceważyć. Proces wycofywania nawyku może być zależny od przyczyny, wieku dziecka lub czasu trwania czynności ssania palca. Im wcześniej podjęte działania, tym mniej powikłań anatomicznych oraz artykulacyjnych.

 

Logopeda – Agnieszka Jaszczuk